|
|
Οι σχολιαστές έχουν απομονώσει
το τμήμα του μονοθεματικισμού για να
αναλύσουν φόρμες σονάτας του Haydn, αλλά αν αυτό σημαίνει μια
αμείλικτη ταυτοποίηση, τότε είναι
ανεπαρκές. Η εφημερίδα “The Morning Chronicle” δήλωσε ότι σε αυτή τη
περίπτωση υπάρχουν πολυάριθμες
διαφορές, αλλά αυτές είναι όλες
«ζωγραφισμένες» από την ίδια αρχική
πυγή του θέματος. Το παράδειγμα 10 είναι
το δεύτερο θέμα το οποίο σχετίζεται με
το παράδειγμα 9, αυτό είναι φανερό.
Η
ενδιαφέρουσα διαφορά είναι ότι η γραφή
τώρα είναι σε 2 γραμμές. Το
αναπτυσσόμενο θέμα είναι κρατημένο από
αυτή την αργή έκθεση, το οποίο παίζεται
από τις υψηλές χορδές πριν γίνει η
εισαγωγή της γλυκιάς μελωδίας στη C με μια ανατρεπτική φόρμα στο
παράδειγμα 9. Μετά, γίνεται δύσκολο να
διαχωρίσει κανείς τα 2 θέματα όσο η
ανάπτυξή τους κινείται με μια
αμείλικτη ενέργεια στις κλίμακες d, e, G, b, πριν έρθει το
τέλος της έκθεσης στη D, και η προετοιμασία της
ανακεφαλαίωσης. Η ανακεφαλαίωση έχει 30
γραμμές παραπάνω από την έκθεση. Έτσι η
τονικότητα έχει δημιουργηθεί με
ασφάλεια και προσοχή, ώστε να υπάρχει
μια ισορροπία μεταξύ των δύο τμημάτων.
Υπάρχουν μερικά στοιχεία ότι μερικές
από τις λονδέζικες συμφωνίες κινούνται
γύρω από τις αργές τους κινήσεις αντί
να δημιουργείται μια σειρά κινήσεων.
Έτσι ο ολικός τους χαρακτήρας
αναπτύσσεται ώστε να βρούνε μια
κατάλληλη πλοκή για την απαλή μουσική.
Τέσσερις συμφωνίες έχουν γραφεί με
αυτό το στιλ: η 100 “Military” πιθανώς η 101, και πολύ
λιγότερο η 102 και 103. Στην εύκολη
τονικότητα της αργής κίνησης στην 101,
υπάρχει μια ολοκληρωτική διαφορά στη
ρυθμική κανονικότητα της συνοδείας, η
οποία παίζεται από μπάσες και pizzicato χορδές, και η
οποία κυριεύει τη προσοχή γιατί
δείχνει τόσο απλή μετά τη πρώτη κίνηση.
Η εφημερίδα “The Morning Chronicle” τόνισε: «Η
οργάνωση των συγχορδιών στο Adante μέρος φάνταζε απλή. Αυτή η σκέψη
όμως ήταν λανθασμένη…..». Μέσα σε 4
χρόνια η συμφωνία απέκτησε το όνομα “The Clock” και όπως οι
“La poule”, “Surprise”, “Drumroll”, και πολλές
άλλες, δείχνει πόσο μια μικρή χρωματική
λεπτομέρεια, η οποία δίνει όνομα στη
συμφωνία, μπορεί να χαραχτεί μόνη της
πάνω στις μνήμες των ακροατών. Τυπικά
αυτή η απλότητα ακολουθείται από μια
παράγραφο απαθούς ευαισθησίας όπως η
μουσική γυρίζει στη g με Forte διαλείμματα, τα οποία παίζονται
από τρομπέτες και τύμπανα. Αυτά τα
μοτίβα τα συναντάμε ακόμα στις
συμφωνικές φόρμες του Haydn Νο. 88 και είναι
η κατ’ εξοχήν κατασκευή των αργών
κινήσεων στις λονδέζικες συμφωνίες
του. Σε μερικές κινήσεις ακούγεται σαν
μια ρητορική χειρονομία εδώ όπως και
στην αργή κίνηση της 104, είναι
περισσότερο ολοκληρωμένη καθώς και το
θεματικό υλικό έχει στοιχεία του
κυρίως θέματος της κίνησης. Το τρίτο
μέρος της κίνησης είναι μια επανάληψη
του εισαγωγικού υλικού τώρα τερπνότατα
σημειωμένο, με τον τόνο να τον έχουν τα
πρώτα βιολιά και η ηχηρή συνοδεία να
βρίσκεται στα φλάουτα και τα μπάσα.
Μέχρι τώρα η μουσική είναι σταθερά
ριζωμένη στη G και g, με μόνο μια
αλλοίωση στη D στο δεύτερο
μισό του θέματος.
|
