Ο Ludwig Fischer γράφει τα εξής σχετικά με τη συμβολή του Haydn στη δημιουργία του κλασσικού τύπου κουαρτέτου εγχόρδων : «Η κεντρική σημασία του Haydn για τη διαμόρφωση εκείνου του τύπου κουαρτέτου εγχόρδων, που ονομάζεται ως το κατεξοχήν κλασσικό όχι μόνο με την έννοια μιας εποχιακής οριοθέτησης, αλλά εξίσου με την έννοια της τέλειας υποδειγματικής ανάπτυξης και αρμονικής οργάνωσης όλων των δυνατοτήτων που ενυπάρχουν στο είδος αυτό, είχε ήδη αναγνωριστεί όσο ακόμα ζούσε ο Haydn, από την εποχή του θανάτου του φημίστηκε επανελλημένα για τη μοναδικότητά του και με αυξανόμενη ιστορική κατανόηση και ιστορική διαφοροποίηση, περιγράφτηκε και ερμηνεύτηκε».

    Τα πρώτα κουαρτέτα εγχόρδων του Haydn, έχουν τις ρίζες τους, στη μουσική των DIVERTIMENTI της Νότιας Γερμανίας και της Αυστρίας όπως απέδειξε με εύστοχη τεκμηρίωση ο Fischer. Αντίθετα από τον BOCCERINI που ήδη το πρώτο του τυποποιημένο κουαρτέτο εγχόρδων παρουσιάζεται με μιας ώριμο και ολοκληρωμένο από άποψη τεχνικής σύνθεσης και αισθητικής ποιότητας, διαπιστώνεται στον Haydn μια πέρα για πέρα πειραματική διεύρυνση των ορίων του ηχητικού και δομικού χώρου του κουαρτέτου εγχόρδων, η οποία υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξή του όχι μόνο μέχρι το OP.33 – που θεωρείται ως αφετηρία του ώριμου κλασσικού στιλ – αλλά και για τις επόμενες ομάδες κουαρτέτων του.