Η αναφορά της λέξης «συμφωνία» στην μουσική ως ηχητικό αποτέλεσμα και δη σε μουσικά έργα, εμφανίζεται και σταθεροποιείται ως νέα σημασία της λέξης κατά τη διάρκεια του 16^ου αιώνα.
Έτσι μια συλλογή μοτέτων του συνθέτη Georg Rhau (1488-1548) δημοσιεύτηκε το 1538 με το τίτλο «Ευχάριστες Συμφωνίες».

    Η πρώτη γνωστή περίπτωση, όπου η λέξη χρησιμοποιείται με σαφήνεια για την ονομασία ενός κομματιού οργανικής μουσικής βρίσκεται σε μια συλλογή κομματιών του Adriano Banchieri (1565-1634). Η συλλογή έχει τον τίτλο “Ecclesiastiche Sinfonie dette Canzoni in aria francese”- Βενετία 1607.

    Κατά τη διάρκεια του 17^ου αιώνα η λέξη της συμφωνίας στη μουσική διευρύνεται και εξειδικεύεται. Βαθμιαία παύει να συνδέεται με γενικές ονομασίες κομματιών, με ή χωρίς όργανα, και αρχίζει να χρησιμοποιείται για την ονομασία ορισμένων ειδών οργανικής κυρίως μουσικής σύνθεσης. Μέσα από την εξέλιξη, η χρήση της λέξης συμφωνία συνδέεται πλέον με μουσικά φαινόμενα, που αποτελούν ειδικό αντικείμενο αυτής της παράδοσης.