Η λέξη Συμφωνία είχε πολλές και διάφορες ερμηνείες στις διάφορες μουσικές περιόδους, π.χ. τον 17^ον αιώνα με την ένδειξη Synfonia χαρακτήριζαν τα ορχηστρικά μέρη που οι συνθέτες ενσωμάτωναν ανάμεσα στις χορωδίες, στις άριες ή στα ρετσιτατίβα μιας καντάτας ή ενός ορατόριου. 
Λίγο αργότερα, στις αρχές του 18^ου αιώνα, με την ίδια ονομασία οι μουσικοί εννοούσαν αυτό που σήμερα ονομάζεται Εισαγωγή μιας όπερας. Στις μέρες μας ο όρος συμφωνία σημαίνει, μια μεγάλης διάρκειας σύνθεση για πλήρη ορχήστρα (έγχορδα-πνευστά-κρουστά), συνήθως σε τέσσερα μέρη (χωρίς να αποκλείονται περισσότερα ή λιγότερα), της οποίας η δομή συνήθως συμπίπτει με εκείνη της
σονάτας.
 
   Τα μέρη μιας συμφωνίας της κλασικής ή της ρομαντικής περιόδου είναι συνήθως: ένα Allegro 
(σε φόρμα σονάτας), ένα Menuetto ή ένα  Schertzo (επίσης σε φόρμα μεγάλης ασματικής μορφής) και τέλος ένα ακόμη Allegro ή Allegretto, (συνήθως σε μορφή Ροντό).

   Ο Praetorius διακρίνει τις εξής σημασίες για τη συμφωνία:

Α) Symphonia: Συγκρότημα μουσικών οργάνων.

Β) Sympfonia: Κομμάτι μουσικής για σύνολο, ενίοτε μόνο για όργανα. 
Ως συνώνυμα αυτής της σημασίας της λέξης, αναφέρει άλλες δύο λέξεις γράφοντας συγκεκριμένα: “cantio, concertuwseu symphonia”.