Οι πρώτοι συνθέτες συμφωνίας σε τέσσερα μέρη ήταν στις αρχές του 18^ου αιώνα οι Sammartini, Gossec, Johann-Christian  και Karl-Philipp-Emanuel Bach. Οι συνθέτες της σχολής του Μανχάιμ, όπως π.χ. ο Stamitz, ο Cannabich, ο Richter κ.α. είναι οι πρώτοι που καλλιέργησαν την έννοια της θεματικής ή μοτιβικής ανάπτυξης καθώς και τις αντιθέσεις δυναμικής (p, mp, mf, f,ff) για τα επί μέρους στοιχεία των συμφωνιών τους.

   Η συμφωνική ορχήστρα της σχολής Μανχάιμ σχηματιζόταν από 2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα, 
2 φαγκότα, 2 κόρνα, 2 τρομπέτες, 2 τύμπανα και το κουιντέτο εγχόρδων, δηλ. πρώτα βιολιά, δεύτερα βιολιά, βιόλες, βιολοντσέλα και κόντρα μπάσα.

   Με βάση τα πρότυπα αυτά γράφτηκαν λίγο αργότερα όλες σχεδόν οι συμφωνίες του Haydn και του Mozart. Ειδικά ο Mozart, όταν ακόμη ήταν παιδί, είχε έλθει σε επαφή με μερικές συμφωνίες σε τρία μέρη (ονομάζονταν Ιταλικές) του Johann Christian Bach, που τις είχε ακούσει στο Λονδίνο. Αργότερα, το 1772, εποχή της ωριμότητάς του, 16 ετών (!!!), συνέθετε μερικά από τα πιο ωραία δείγματα αυτού του είδους συμφωνίας. Όμως η επίδραση και ο θαυμασμός που ένιωθε ο Mozart για τη μουσική του Haydn, (θαυμασμός που ήταν εξ άλλου αμοιβαίος), τον έκαναν να υιοθετήσει και αυτός σαν τρίτο και προτελευταίο μέρος για τις συμφωνίες του, το παραδοσιακό μενουέτο. Οι τρις τελευταίες συμφωνίες του Mozart αποτελούν κατά κάποιο τρόπο την κορύφωση αυτού του είδους συμφωνίας. Ξεκινώντας από αυτό ακριβώς το σημείο ο Beethoven, μερικά χρόνια αργότερα, συνέθεσε τα αριστουργήματα που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε.